[:en]About a woman on the train and #MeToo[:nl]Over een vrouw in de trein en #MeToo[:]

[:en]Home of the Light – Blog 3

Yesterday I was waiting for the train that would bring me and the crowd together from Utrecht Central Station to Amsterdam. I was leaning against a high bin and stared with dull eyes to the hundred people around me on Track 7. Most travelers, or “ladies and gentlemen,” if your prefer to call them that, were silence in all keys. As a flock of loose penguins they lightly bumped back and forth on the gray tiles of the platform. Most of the eyes were focused on the neon signs with train schedules, the bright white ray of the smartphone and here and there a newspaper.

The Apostle Paul wrote in his first letter to the Corinthians: “The women are to keep silent in the churches; for they are not permitted to speak, but are to subject themselves, just as the Law also says. If they desire to learn anything, let them ask their own husbands at home.” (1 Corinthians 14: 34-35). And in the first letter to Timothy, Paul writes, as can be read in the Bible: “A woman should learn in quietness and full submission. I do not permit a woman to teach or to assume authority over a man; she must be quiet. For Adam was formed first, then Eve. And Adam was not the one deceived; it was the woman who was deceived and became a sinner. But women will be saved through childbearing—if they continue in faith, love and holiness with propriety.” (1 Timothy 2: 11-15).

I’m standing on Track 7 and do what I like the most of all. I quietly gaze at the eyes and movement of the people around me. I make myself invisible and try to discover patterns in the thousands of movements through time and space. 
The train arrives and the mass of gray penguins comes into motion. Some clever gentlemen and ladies, or ‘travelers’ if you prefer, calculate exactly where the doors of the intercity will open and make a little sprint, with elbows and mumbling, so they will have the best spot among the other waiting human penguins. But I’m standing in a stubbornly silence on the platform, for several eternal seconds: 
About five meters in front of me I see a woman I want to fall in love with immediately. She is wearing prominent pants, carrying a sporty backpack with a water bottle and she whistles a song.

My world is spinning around.

Just in time I realize that I will also have to move if I want to get on the train. Intuitively I wander to the same door as the new appearance with her brightly colored pants…

In the gospels of Matthew, Mark and Luke, large groups of women are described that see the nearing death of Jesus from far away. As Matthew describes in chapter 27, verse 55-56, “Many women were there, watching from a distance. They had followed Jesus from Galilee to care for his needs. 56 Among them were Mary Magdalene, Mary the mother of James and Joseph, and the mother of Zebedee’s sons.”

However, in the gospel of John we read something different: “Near the cross of Jesus stood his mother, his mother’s sister, Mary the wife of Clopas, and Mary Magdalene. When Jesus saw his mother there, and the disciple whom he loved standing nearby, he said to her, “Woman, here is your son,”  and to the disciple, “Here is your mother.” From that time on, this disciple took her into his home.”

The train. In order not to be noticed, I wait a while before I enter. Thus, the temporary woman of my life will not feel to be stalked.
I’m getting in love with women on the train more often. A difficult dilemma in double floor trains is the choice between the stairs up or down. If I follow the woman, there are immediate consequences:

First, she can think I have an eye on her. I do, of course – but an important part of my mental game is that she does not know about it. Secondly, when choosing her floor, I know that I will not get far in the book that I wanted to read on the train. I will undoubtedly look up every other sentence to check if she’s still there and if she still looks around so beautifully.

Lastly, if I follow hear I choose for the next devil’s dilemma: will I go the the four-seat where she has taken place? For sure I will be nervous, she’ll notice that I will be looking at her apathetically and I won’t be able to read any letter from my book. A wiser choice is to sit a four-seat a bit further away, on the same side of the train. If I determine my position well, I will be able to look at her through the long reflections of the window. And when she sees me on the other side of the mirroring glass, she can always think I am just observing landscapes.

On sentence in in the gospel of Mark strikes me. It is to be found in the chapter where the rising of Christ is described and where he can no longer be found in his grave. The sentence is as follows:

“Now when Jesus was risen early the first day of the week, he appeared first to Mary Magdalene, out of whom he had cast seven devils.” (Mark, 16:9-10)

If you read this sentence incorrectly, you could interpret that demons had to be driven out her and that she must have been demonic in her life. This is how she was described for centuries. But why would Christ appear at first to her when he had risen? That is because we have to read the sentence very differently:

The seven demons that are expelled refer to the path of initiation of Mary Magdalene in the spiritual, cosmic secrets. She was able look at the secrets of the cosmos and those in the little human heart on earth because she had undergone the steps of initiation. You could formulate that an initiate is someone who chooses to reveal the “God” in him or herself. This can only be done if the human ego disappears to the background and feelings of fear, uncertainty and insecurity make place for a deep knowing, inner peace and a sense of trust. This path of initiation to cosmic knowledge is a human path that is almost as old as humanity and certainly older than Christianity.

I’m on the train with this woman, with her striking pants and a sporty backpack with a water bottle in it. Due to the crowds in the train, I am forced to sit straight to her. I feel my heart beating.

I look up to her. I look at her eyes. She looks at me. Both of us quickly look another way.

The bottom line is that we are afraid. Yes, we are both afraid.

In the past week I read and heard dozens of #MeToo stories that came out following the stories about Harvey Weinstein. From friends and unfamiliar women, I heard the most horrific stories about a small part of the male sex that thinks it is normal to grab women by the pussy, push them into the bushes, make dirty women unfriendly jokes and I don’t know what else. Every time I heard or read a story the anger came up in me again. The rage of impotence.

So many women feel guilty because they think they were not clear in indicating their own boundaries. I learned that if you get stressed, your frontal cortex can go ‘offline’. And that frontal cortex is the part of your brain that allows you to communicate. Thus, if some idiot show his penis without asking, it may happen that the victim will freeze instead of giving a (non-verbal) kick under the male ass. Whether the woman, or the victim in general, communicates her boundaries before the sexual harassment is totally irrelevant. The brain wants to survive and therefore stops working.

But what remains is fear. Women I spoke to walk with far around groups of men on the streets. As a child, they were not allowed to go out alone because it could always go wrong.

It’s a fear that can ultimately lead to not daring to look at somebody’s eyes in front of you on the train, because you can not rely on his intentions. Not at first sight, at least.

And what then arises is distrust in the other. A slumbering and unconscious suspicion, though, one that works through the freedom of a woman to be in contact with man. And what then arises is a base of distrust in the other. A slumbering and unconscious suspicion, though, one that works against the freedom of a woman to be in contact with the other, as a human being.

And I think that this affects me, as a man, too. I’m not a victim of significant sexual harassment. But as a man, I think twice before looking for eye contact with an woman I don’t know. Of course, that’s also because I’m shy and even a bit mousey in nature. I feel vulnerable when I’m in contact and with unfamiliar people, vulnerability is often unsafe.

But moreover, I do not look at the woman who is sitting in front of me because I’m afraid she finds me perverse. Afraid that she thinks my intentions are purely erotic and sexual in nature. And the line between vulnerable intimacy and insecurity becomes very thin. Of course: I also have my lusts and desires. But in the eyes and lips of the woman on the train, I especially want to see the beauty of her as a human being. Is that still aloud? Why do we always look away when we’re on the train? Because we lost the contact with each other somewhere? Because we feel naked when someone tries to really see you?

In my first blog (only in Dutch..) I wrote about a dream. A dream in which I ran on the beach, through tunnels. Endless tunnels. And on the other side of the tunnel there appeared the abstract imagination of a woman.

Psychologist Carl Gustav Jung wrote in a phenomenological way about his own soul and that of many of his patients throughout his life. He heard something very special in the dreams of the people. Every man found a female structure in the depth of his psyche. And vice versa.

The man, biologically built for outward activity, for conquering and subjecting will find the appearance of the image of a female being in his depiction of the subconscious. A female being that makes clear to him that he must not forget his true motive of life. And that is an overall human motive.

Biologically seen, human beings have a both male and female origin. I read that the primitive kidney, which during the early embryonic stage carries out the entire urogenital system, develops both organ systems for a certain time, until the moment of transition to a male or female body. The potential of the opposite sex in embryonic development continues to exist and affects the psyche, in the deeper layers of our subconscious mind, according to Jung. These deeper layers of subconsciousness are reflected in the visual language of the archetypes we know from fairy tales and religions, in all history of humanity.

Let’s take Adam and Eve as an archetypal example. Apostle Paul described that Eve was born from to body of Adam and drew the conclusion that women should obey to man. However, I think we should look at Adam and Eve’s image very differently. Let’s follow Jung in this example.

Eve appeared in Adam’s subconscious mind, and just as well the other way around. Eve is the internal duality in Adam’s unity (I will come back to this). Each Adam carries his Eve within himself. Every man or woman has a search on earth to meet the other who resembles his or her own Eve or Adam (as an image in the subconscious). In that way, the human is searching for the other to balance his own mind with the mirroring gender.

In us, we carry a dual tendency, both male and female. And it is a necessity to feed this inner duality. If a man becomes unilaterally male and loses his mirror in his femininity, he will live and survive with purely male biological drives; with outward activity, ready for conquest and submission. And that’s dangerous.

Adam and Eve can be seen as an image of the mirror, the duality in the unity of the male and female. In the earliest mythologies and mystical, archetypes had not yet become the duality of man and woman. Perhaps it was that outer duality that caused the fall out of paradise?

It goes too far to say that I was trying to find my Eve in the woman opposite my on the train. But I want her and my to learn to look again. To look into the appearing mirrors in our subconscious mind and to look at the eyes of the other, without fear. 

Somehow, I have the feeling that it makes sense to dive into Maria Magdalena’s life and path of initiation. I get the feeling that her mystical love and the descriptions of her inner path to the spiritual world can make us understand better what masculinity and femininity in the world of our subconscious mind are actually trying to tell us. As I wrote above, let the human ego disappear into the background and allow feelings of fear, uncertainty and insecurity to pass into deep knowledge, inner peace and a sense of trust. Perhaps Maria Magdalena can make us realize that in the mysteries of the psyche images of inner duality arise. In our minds we are both male and female, we are Adam and Eve, we find both light and darkness, we are entirely alone and connected to everyone and everything on earth.

In the coming weeks, I’m practicing this world in the mind, through two mind experiments:

  1. I imagine God as a woman, so that I no longer imagine the (possible) Godly image with a male appearance, but ultimately with a general human appearance.
  2. I write down everything that I think, which is not directly applicable to my external life events. I write down thoughts, dreams and colors. A research to my subconscious mind and my inner woman.

Oh and by the way: I have never met this woman on the train. She appeared only to illustrate my story. So you don’t have to wonder how it ended.

_______________________

My search for the feminine. My search for the meaning of the other realities of the night. The night of the year is the winter. For the earth comes a new day again and again, but what are the nights for the sun? What are the days for the universe? What is the home of light?
On December 15, 16, 22 and 23, Chamber Choir JIP will perform in concerts about the celebration of the birth of light in darkness, with music by only female composers, along with cellist Emma Kroon and visual artist Barbara Ilse Petzold Horna. In twelve blogs. In twelve blogs I investigate the mystery of the night, the qualities of midwinter and christmas and the feminine. [:nl]Home of the Light – Blog 3

Gisteren stond ik tussen de dampende menigte te wachten op de trein die ons allen tezamen van Utrecht Centraal naar Amsterdam Amstel zou brengen. Ik leunde tegen een hoge prullenbak en tuurde met doffe ogen naar de honderd mensen rondom mij op Spoor 7. De meeste reizigers, of ‘dames en heren’, als je ze zo liever noemt, zwegen in alle toonaarden. Als een kudde losgerukte pinguïns waggelden ze lichtjes heen en weer op de grijze tegels van het perron. De meeste ogen waren gericht op de neonborden van de NS, de felle witte straal van de smartphone of een krantje hier en daar.

De apostel Paulus schrijft in zijn eerste brief aan de Korintiërs: “Laat uw vrouwen in de gemeenten zwijgen. Het is hun immers niet toegestaan te spreken, maar bevolen onderdanig te zijn, zoals ook de wet zegt. En als ze iets willen leren, laten zij dat dan thuis aan hun eigen man vragen.” (1 Kor. 14:34-35). En in de eerste brief aan Timoteüs schrijf Paulus, zoals in de bijbel te lezen valt: “Een vrouw dient zich gehoorzaam en bescheiden te laten onderwijzen; ik sta haar dus niet toe dat ze zelf onderwijst of gezag over mannen heeft; ze moet bescheiden zijn. Want Adam werd als eerste geschapen, pas daarna Eva. En niet Adam werd misleid, maar de vrouw; zij overtrad Gods gebod. Ze zal worden gered doordat ze kinderen baart, als ze tenminste volhardt in het geloof, de liefde en een heilige, ingetogen levenswijze.” (1 Tim. 2:11-15).

Ik sta op Spoor 7 en doe wat ik het allerliefste doe. Ik tuur zachtjes naar de ogen en bewegingen van de mensen om mij heen. Ik maak mezelf onzichtbaar en probeer in de duizenden bewegingen patronen te ontdekken.
De trein komt aan en de massa grijze pinguïns komt vluchtig in beweging. Enkele vlijtige heren en dames, of reizigers, als je dat liever hebt, berekenen nauwkeurig waar de deuren van de intercity zich zullen openen en trekken, voorzien van wat ellebogen en gemompel, een sprintje om het beste plekje onder de wachtende forenzenpinguïns te bemachtigen. Maar ik sta voor enkele uiterst trage, bijna eeuwige seconden stokstijf stil.
Zo’n vijf meter voor me loopt een vrouw waar ik meteen verliefd op wil worden. Ze heeft een opvallende broek aan, zo’n sportieve rugzak met een dopper erin en ze fluit een liedje.

Mijn wereld tolt.

Ik besef met net op tijd dat ook ik zal moeten bewegen, wil ik in de trein terecht komen. Intuïtief waggel ik naar dezelfde deur als de nieuwe verschijning met de felgekleurde broek zich heeft bewogen…

In de evangeliën van Mattheüs, Markus en Lukas worden grote groepen vrouwen beschreven, die op verre afstand de naderende dood van Jezus aanschouwen. Zoals Mattheüs omschrijf in hoofdstuk 27, vers 55-56: “En daar stonden vele vrouwen en aanschouwden het van verre. Zij waren Jezus uit Galilea gevolgd om hem te dienen. Onder hen waren Maria Magdalena en Maria, de moeder van Jakobus en Josef.”
In het evangelie van Johannes lezen we echter wat anders: “Bij het kruis van Jezus stonden zijn moeder en de zuster van de moeder, Maria de vrouw van Klopas, en Maria Magdalena. Toen Jezus zijn moeder zag en de leerling die hij liefhad, die bij haar stond, zei hij tot zijn moeder: Vrouw, zie: Uw zoon! Daarop zei hij tot de leerling: zie: uw moeder! En van dat uur af nam de leerling haar bij zich op.

De trein. Om niet op te vallen wacht ik bij het naar binnen gaan geruime tijd. Zo zal de tijdelijke vrouw van mijn leven niet het gevoel krijgen te worden beslopen.
Ik word wel vaker voor korte tijd verliefd op vrouwen in de trein. Een moeilijk dilemma in dubbeldekker treinen is het kiezen tussen de trap naar boven of naar beneden. Als ik de vrouw in kwestie naar boven volg zijn er direct consequenties.

Ten eerste kan ze denken dat ik een oogje op haar heb. Dat is natuurlijk ook het geval – maar een belangrijk onderdeel van mijn geestelijk spel is dat ze dat niet doorheeft. Ten tweede weet ik bij de keuze voor haar verdieping zeker dat ik niet ver zal komen in het boek dat ik in de trein wilde lezen. Ik zal ongetwijfeld om de zin omhoog kijken om te controleren of ze er nog is en of ze nog altijd zo beeldschoon om zich heen kijkt. 

Ten derde kies als ik haar volg voor een volgend duivels dilemma: ga ik op de vierzit zitten waar zij ook heeft plaatsgenomen, dan weet ik zeker dat ik nerveus zal raken, dat ze mij doorheeft als ik haar lang en apathisch aanstaar én dat ik ik geen letter zal binnenkrijgen uit mijn boek. Verstandiger is dan te kiezen voor een vierzit verderop, aan dezelfde kant van het gangpad. Als ik mijn positie goed zal weten te bepalen kan ik via de lange weerspiegeling van het raam naar haar kijken. En als ze mij ziet aan de andere oever van het spiegelraam, dan zal ze altijd kunnen denken dat ik simpelweg landschappen observeer. 

In het evangelie van Markus staat een opvallende zin, beschreven in het gedeelte waar de Christus is opgestaan en zodoende niet meer in zijn graf te vinden is. De zin is als volgt:

“Herrezen in de vroege morgen van de eerste dag der week verscheen hij het eerst aan Maria Magdalena, van wij hij zeven demonen had uitgedreven.” (Markus, 16:9-10)

Als je deze zin verkeerd leest kun je interpreteren dat er demonen uit haar moesten worden gedreven en dat ze dus demonisch was in haar leven. Zo is ze ook eeuwenlang afgeschilderd. Als een hoer. Maar waarom verschijnt Christus dan als eerste bij haar als hij is opgestaan? Dat is omdat we de zin heel anders moeten lezen.
De zeven demonen die worden verdreven verwijzen naar de inwijdingsweg van Maria Magdalena in de geestelijke, kosmische geheimen. Ze kon de geheimen van de kosmos aanschouwen en ook die van het kleine mensenhart op aarde, omdat ze de stappen van de inwijding was gegaan. Een ingewijde, zo zou je kunnen formuleren, is iemand die er voor kies de ‘God’ in hem of haar aan het licht te laten komen. Dat kan alleen als het menselijk ego naar de achtergrond verdwijnt en gevoelens van angst, onzekerheid en onveiligheid plaats maken voor een diep weten, een innerlijke vrede en een gevoel van vertrouwen. Deze inwijdingsweg naar een kosmisch weten is een menselijke zoektocht die vele malen ouder is dan het Christendom.

Ik zit bij deze vrouw in de trein, met haar opvallende broek en sportieve rugzak met een dopper erin. Door de drukte in de trein wordt ik gedwongen recht tegenover haar te gaan zitten. Ik voel mijn hart kloppen.

Ik richt mijn blik naar haar ogen. Ik kijk haar aan. Zij kijkt mij aan. Beiden kijken we snel weer een andere kant op.

Waar het op neerkomt is dat we bang zijn. Ja, we zijn beiden bang.

In de afgelopen week hoorde en las ik tientallen #MeToo verhalen die naar buiten kwamen naar aanleiding van de verhalen over Harvey Weinstein. Van vrienden en onbekende vrouwen hoorde ik de meest gruwelijke verhalen over een klein deel van het mannelijk geslacht dat het normaal vindt vrouwen bij de kut te grijpen, in de bosjes te betasten, smerige grappen te maken en weet ik veel wat niet allemaal meer. En telkens kwam in mij woede naar boven. De woede van de onmacht.

Zoveel vrouwen die zich schuldig voelen omdat ze denken dat ze zelf niet duidelijk waren in hun eigen grenzen. Ik leerde dat als je gestrest raakt, je frontale cortex ‘offline’ kan gaan. En die frontale cortex is nou net het gedeelte in je hersenen die zorgen dat je kunt communiceren. Als een of andere idioot zijn geslacht ongevraagd laat zien, kan het dus gebeuren dat het slachtoffer bevriest in plaats van een (al dan niet verbale) schop onder de mannelijke kont geeft. Of de vrouw, of in ieder geval het slachtoffer, grenzen aangeeft bij seksuele intimidatie is dus totaal irrelevant. Het brein wil overleven en stopt daardoor met werken.

Maar wat over blijft is angst. Vrouwen die ik sprak lopen met een boog om groepen mannen heen. Als kind mochten ze niet alleen uit, omdat het altijd mis kan gaan.

Het is een angst die zover kan gaan dat je uiteindelijk iemand tegenover je in de trein niet aan durft te kijken. Omdat je niet kunt vertrouwen op zijn intenties. Niet op het eerste gezicht, althans. En wat dan ontstaat is wantrouwen in de ander. Een sluimerend en onbewust wantrouwen weliswaar, maar wel een die doorwerkt in de vrijheid van een vrouw om als mens in contact te zijn.

En ik denk dat dit mij mijzelf, als man, ook zijn doorwerking heeft. Ik ben geen slachtoffer van noemenswaardige seksuele intimidatie. Maar als man denk ik wel twee keer na voordat ik oogcontact zoek met een onbekende vrouw. Natuurlijk komt dat ook omdat ik verlegen en zelfs wat schichtig van aard ben. Ik voel me kwetsbaar als ik in contact ben en bij onbekende mensen is die kwetsbaarheid vaak onveilig.

Maar ik kijk de vrouw die tegenover me zit in de trein ook niet aan omdat ik bang ben dat ze mij pervers vindt. Dat ze denkt dat mijn intenties puur erotisch en seksueel van aard zijn. En daarmee wordt de grens tussen schone intimiteit en onveiligheid heel dun. En uiteraard: ik leef niet los van lusten en driften. Maar in de ogen en lippen van de vrouw in de trein wil ik toch vooral de schoonheid zien van haar als mens. Mag dat nog? Waarom kijkt iedereen toch altijd weg als we in de trein zitten? Omdat we ergens het contact verloren hebben? Omdat we ons naakt voelen als iemand je probeert te zien?

In mijn eerste blog schreef ik over een droom. Een droom waarin ik op het strand door tunnels rende. Eindeloze tunnels. En aan de andere kant van de tunnel verscheen de verbeelding van een vrouw.

De diepte psycholoog Carl Gustav Jung schreef gedurende zijn hele leven op een fenomenologische wijze over zijn eigen zielenleven en dat van velen van zijn patiënten. Hij hoorde in de dromen van de mensen iets heel bijzonders. Iedere man vindt in de diepte van zijn psyche een vrouwelijke structuur. En andersom.

De man, biologische gebouw voor activiteit naar buiten, voor veroveren en onderwerpen, draagt in zijn inbeelding van het onderbewustzijn de verschijning van het beeld van een vrouwelijk wezen, dat hem in de weg treedt en hem duidelijk maakt dat hij niet moet vergeten zijn werkelijke levensmotief te volgen. En dat is een algeheel menselijk motief.

Biologisch gezien is de mens zowel mannelijk als vrouwelijk aangelegd. Ik las dat de oer-nier, die in de vroege embryonaal-tijd het hele urogenitaal systeem aanlegt, gedurende een tijd beide orgaansystemen ontwikkelt, tot het moment waarop het mannelijke of het vrouwelijke doorzet en de andere organen achterblijven. De potentie van het tegenovergestelde geslacht in de embryonale ontwikkeling blijft in het verdere leven bestaan en heeft invloed op de psyche, in de diepere lagen van ons onderbewustzijn, aldus Jung. Deze diepere lagen vind je in de ontwikkeling van de mensheid terug in de beeldentaal van de archetypen die we kennen uit sprookjes en religies.

Laten we Adam en Eva als archetypisch voorbeeld nemen. Apostel Paulus beschreef dat Eva uit Adam geboren werd en trok de conclusie dat zij zich dus hoorde te gehoorzamen. Ik denk echter dat we het beeld van Adam en Eva heel anders moeten bekijken. Laat ons hierin Jung volgen.

Eva verscheen in het onderbewuste van Adam, en net zo goed andersom. Eva is de interne dualiteit in de uniciteit van Adam (hier kom ik op terug). Ieder Adam draag zijn Eva in zich. Iedere man of vrouw zoekt op aarde naar een ontmoeting met een medemens die op de eigen Eva of Adam (als tegenbeeld in het onderbewuste) lijkt. Zo blijf je geestelijk in evenwicht.

In ons dragen we een dubbele aanleg, zowel mannelijk als vrouwelijk. En het is zaak die dubbele aanleg te blijven voeden. Als een man te eenzijdig mannelijk wordt en zijn evenbeeld in zijn vrouwelijkheid verliest, dan blijft er een mens over met mannelijke biologische driften; met activiteit naar buiten, klaar voor de verovering en onderwerping. En dat is gevaarlijk.

Adam en Eva kunnen we zien als beeld van de dubbelheid in de eenheid van het mannelijke en vrouwelijke. In de vroegste mythologieën en mystieke stromingen is de mens nog niet verworden tot de dualiteit van man en vrouw. Misschien zorgt die dualiteit wel voor de zondeval.

Het draaft te ver om te zeggen dat ik in de trein mijn Eva probeerde te vinden in de vrouw die tegenover mij zat. Maar ik wil dat zij en ik weer leren te kijken. Te kijken naar de verschijningen in ons onderbewustzijn en te kijken naar de ogen van de ander. 

Ergens heb ik het gevoel dat het daarom zin heeft om het leven en de inwijdingsweg van Maria Magdalena te onderzoeken. Ik krijg het gevoel dat haar mystieke liefde en de beschrijvingen van haar innerlijke weg naar de ongeslachtelijke, geestelijke wereld ons beter kunnen laten begrijpen waar mannelijkheid en vrouwelijkheid en de wereld van het onderbewustzijn (de nacht, de winter) nou eigenlijk over gaan. Zoals ik eerder schreef: het menselijk ego naar de achtergrond laten verdwijnen en gevoelens van angst, onzekerheid en onveiligheid laten overgaan in een diep weten, innerlijke vrede en een gevoel van vertrouwen. Misschien kan Maria Magdalena ons laten inzien dat in de mysteriën van de psyche beelden ontstaan van innerlijke dualiteit. In onze geest zijn we zowel mannelijk als vrouwelijk, zijn we Adam én Eva, vinden we zowel licht als duisternis, zijn we alleen op de wereld én met elkaar en iedereen verbonden.

De komende weken oefen ik met het openen van deze wereld in mijzelf, door een tweetal gedachten experimenten:

  1. Ik stel mij God voor als vrouw, opdat ik het (mogelijke) Godsbeeld niet langer verbeeld met een mannelijke verschijning, maar uiteindelijk met een algemeen menselijke.
  2. Ik schrijf alles op wat ik denk, wat niet direct op mijn uiterlijke leven toepasbaar is. Ik schrijf afgedwaalde gedachten op. Ik schrijf dromen op en kleuren. Zo onderzoek de beelden die vanuit mijn onderbewustzijn verschijnen.

Oja, tenslotte nog dit. De vrouw in de trein heb ik nooit ontmoet. Ze ontstond ter illustratie van mijn verhaal. Je hoeft je dus niet af te vragen hoe dat is afgelopen. 

_______________________

Mijn zoektocht naar het vrouwelijke. Mijn zoektocht naar de betekenis van de werkelijkheden van de nacht. De nacht van het jaar is de winter. Voor de aarde komt telkens weer een nieuwe dag, maar wat zijn de nachten voor de zon? Wat zijn de dagen van het universum? Wat is het huis van het licht?
Op 15, 16, 22 en 23 december geeft Kamerkoor JIP concerten over de viering van de geboorte van het licht in de duisternis, met muziek van louter vrouwelijke componisten, samen met celliste Emma Kroon en beeldend kunstenaar Barbara Ilse Petzold Horna. In twaalf blogs onderzoek ik wat de abstracte wereld van de nacht, de kwaliteiten van midwinter en kerst en vrouwelijkheid voor mij betekenen, en reageer ik op de teksten die klinken in de muziek.[:]