Herfst

Home of the Light – Blog 8 (not available in English)
25 november 2017

Als ik echt wat zou willen vertellen zou ik zwijgen.
Maar ik vind die stilte niet dus begin ik maar met praten over wat ik gisteren ontdekte.
Pas deze herfst besef ik hoe warm het is. Nu pas zie ik hoe de kleuren van de bladeren vandaag de dag meer warmte in zich dragen dan ik ooit in bloemen heb gezien. Ik loop over dezelfde straat maar ben dáár nooit geweest. Ik buk en pak een eerste blad op. Donkergeel en bruin en rood. Rafelig. Ik kijk omhoog en zie de bomen één voor één gehuld staan in de blauwgrijze kleuren van de avond. Herfstbomen.

Als ik echt wat zou willen vertellen zou ik zwijgen.
Ik vertel mezelf dan maar dat ik alles anders moet zien als de herfst zich zo aan mij voordoet en ik haar langzaam begin te begrijpen. Het is zo simpel eigenlijk. Een blad van groen, waar ik al die maanden pratend aan voorbij liep, kleurt nu naar de stilte toe. Als ik die bomen zie begrijp ik eindelijk dat herfstbladeren dwarrelen omdat ze de aarde willen bedekken met de warmte van het sterven. Ja, een stervend blad kleurt rood. Ik zegt het keer op keer tegen mezelf. Een stervend blad kleurt rood.

Als ik echt wat zou willen vertellen zou ik zwijgen. Maar eerst moet ik nieuwe woorden zoeken om aan je te kunnen vertellen dat ik vandaag de bladeren heb ontdekt. Misschien dacht ik altijd dat het gewoonweg maar zo was zoals het toevallig was bedacht. Een blad dat groeit, dat de zon in zich opneemt en zich hecht aan de tak. Dat zich in de laaft aan de wende van de zon en zich met zijn uiteinde vastklampt.
Waarom hebben bomen bladeren? Zodat ze dat wat komen gaat beschermen of omdat ze uiteindelijk willen vallen?

Een stervend blad kleurt rood. De nacht is koud, ik voel mijn sjaal kriebelen in mijn nek. Mijn vingers stinken als ik heb gerookt. Ik weet dat ze praten op de hoek daarginds maar hoor ze niet. Ik loop langzaam en met zware benen in de richting van het kleine water. Een hond blaft driftig en ik hoor hem wel maar ben daar niet. Voor even waan ik mij tot stervend blad. Warm en licht dwarrel ik van links naar rechts en strijk mijn voeten zachtjes over de aarde die voor eeuwig zwijgt.

Als ik echt wat zou willen vertellen zou ik zwijgen.
Maar ik ben de aarde niet. Het stervende blad kleurt rood.

Ik vraag je: laat ze liggen, allemaal. Stop met die monotone bladblazers en laat je klamme schoenen zwemmen in de horizontale bomen zonder stam. Warmer en dichterbij kan je niet komen. Warmer en dichterbij kan het niet worden. De herfst is de geboorte van…. nee stop met woorden zoeken laat dat hoofd met rust huil niet adem zachtjes en nies af en toe van de herfstpollen als die zouden bestaan en schreeuw als het echt nodig is en dwaal rond in de nacht en buk en pluk een blad van de tegel en knijp er een beetje in en voel wat er gebeurt als je een herfstblad laat verpulveren tegen je wang.

Alles wat ze roepen over de lente voel ik nu, op een kale zaterdag avond in november.
De wereld komt tot bloei. Miljoenen herfstbloemen vullen de straten, vullen de putten, vullen de auto’s, vullen de luchten, vullen de drempels van de huizen. Ik geef ze water maar dat hebben ze niet nodig.

Ik stop twaalf herfstbladeren in een kleine vaas en kijk hoe ze langzaam en pretentieloos vergaan. De aarde viert feest, zo lijkt het haast, omdat de wind haar terug geeft wat haar toebehoord.

Als ik echt wat zou willen vertellen zou ik zwijgen. Maar laat mij zwijgen en niets vertellen, maar luisteren naar de stervende rode bladeren die mij vertellen dat ik leef.

_________________

Op 15, 16, 22 en 23 december geeft Kamerkoor JIP concerten over de viering van de geboorte van het licht in de duisternis, met muziek van louter vrouwelijke componisten, samen met celliste Emma Kroon en beeldend kunstenaar Barbara Ilse Petzold Horna. In twaalf blogs onderzoek ik wat de abstracte wereld van de nacht, de kwaliteiten van midwinter en kerst en vrouwelijkheid voor mij betekenen, en reageer ik op de teksten die klinken in de muziek.