voor de ongeborene

Home of the Light – Blog 7

voor de ongeborene

als twee oevers
die oeverloos staren
naar de vroege rimpels
in de stille holtes van de nacht

als twee vogels
die eenzaam slapen
vanuit ongeziene luchten
neergestreken op de takken van de nacht

als twee kleuren
die stilaan vervagen
in de kruipende schaduw
verbleken bij de kleurloze
streken van de nacht

verwijlende uren sluipen voorbij
als het ware
de geur van de lavendelbloem
die mij telkens laat vergeten

als het ware
het weten van sterren
door oneindige ruimte gegleden
ze staren naar mij

als twee oevers die oeverloos staren
ze kijken naar mij
vanuit een onzichtbaar verleden

als twee vogels
die eenzaam slapen
de sterren, ze waken
over de wereld van jou

in die wereld ben je al geboren
in de wereld waar de sterren zwemmen
in de ongeweten schoot
van de veelvuldige moeders van de nacht

in de wereld waar de geuren
kleuren dragen
waar het water weet
dat mijn wereld jou verwacht

in mijn wereld ben je ongeboren
als een salamander ineengekropen
in de schoot
als de zoon van Poseidon
in de wereld zonder leven zonder dood

dring door, o Mensenkind
tot waar je in de dromen dwaalt
strooi uit de zaden van het hof van Eden
in de lichte geuren van de nacht

vergeet maar, Mensenkind
het tijdsgewricht dat waakt
over toekomst en verleden

en praat

met de slapende vogels
van jouw heden
fluist’rend in de liefde
van de moeder die je baart

in mijn wereld ben je ongeboren
waak maar zachtjes – terwijl wij wachten
op het eerste ritme van je adem –
over de nesten van de vogels in je hart

in jouw wereld zijn wij ongeboren
slaap maar zachtjes terwijl wij smachten
we zullen wachten
tot jij ons vruchten hebt gebracht

de vogels slapen in de schoot
van je moeder
de wateren wiegen zachtjes om je heen
wij zullen oevers zijn en staren

als twee kleuren die vervagen
tot een nieuwe geur van één

als twee geuren die vervagen
tot een nieuwe kleur van één

als twee harten die vervagen
tot een nieuwe klank van één

als twee vogels die vervagen
tot de nieuwe zang van één

als twee sterren die vervagen
tot het nieuwe licht van één

als twee bloemen die vervagen
tot een nieuwe knop van één

de wateren wiegen zachtjes om je heen
de wateren wiegen zachtjes om je heen

_________________

Op 15, 16, 22 en 23 december geeft Kamerkoor JIP concerten over de viering van de geboorte van het licht in de duisternis, met muziek van louter vrouwelijke componisten, samen met celliste Emma Kroon en beeldend kunstenaar Barbara Ilse Petzold Horna. In twaalf blogs onderzoek ik wat de abstracte wereld van de nacht, de kwaliteiten van midwinter en kerst en vrouwelijkheid voor mij betekenen, en reageer ik op de teksten die klinken in de muziek.